منو تنهایی و یک عمر خاطرات.....

دیدی آخرش منو گذاشت و رفت

علاقه و محبتی که از قبل ابراز می کردم

دروغ بود و در حقیقت نفرت من نسبت به تو

روز به روز بیشتر می شدو هر چه بیشتر

به درویی تو پی می بردم و

این احساس در قلبم جاری می گشت تا بالا خره

از هم جدا شویم م اصلآ حاضر نبودم که

شربیک زندگی تو باشم و اگر چه عمری دوستی ما مانند گلهای بهاری کو تاه بود ولی

در همین مدت کو تاه توانستم به اهمیتزشت تو پی ببرم و

بسیاری از صفات و اخلاق تو برایم روشن شد و من اطمینان دارم

که این خشونت و تند خویی روزی تو را بد بخت خواهد کرد و

اگر بخواهی زندگی ما سر بگیرد بقییه عمرمون را

با پشیمانی خواهم گذرندو اگر چه افسانۀ آشنایی مانند جدایی بود ولی جدا از هم

خوشبخت خواهیم بود

حالا لازم است بگویم

این موضوغ را فرا موش نکن که چقدر ناراحت کننده است

که در صدد دوستی با من باشی من از تو می خواهم

که جواب نامه ام را ندهی زیرا نامۀ تو سرا سر

دروغ و تظاهرو خالی از هر گونه

عشق و محبت است ومن تصمیم گرفتم برای همیشه

تو و یادگاری های عشقت را فراموش کنم چون به هیچ وجه نمی توانم

خود را راضی کنم که دوستت داشته باشم و شریک زندگی تو باشم.

((اگه می خوای به محبت واقعی و درونی من پی ببری از تو میخواهم که این متنو یک خط در میون بخون))

من غم را در سکوت،سکوت را در شب و شب را در بسترو بستر را برای اندیشیدن به تو دوست دارم.

من عشق را در امید،امید را در تو،تو را در دل و دل را برای تپیدن به تو دوست دارم.

من خزان را بخاطر رنگش،بهار را بخاطر شکوفه هاش و عشق را بخاطر تو دوست دارم.

من زندگی را بخاطر امیدهایش چشم را بخاطر اشکهایش و دنیا را بخاطر وفاییش دوست دارم.

گل من گرمی دستای تو نیست که در این خلوت خاموش پناهم باشی

که من از دوری دستانه تو می گریم

من پشت این دیوار تک و تنها می نشینم

تا تو بیای من همینجا می نشینم

انگار قصد امدن نداری

می پرسی اینجا بی تو آیا می نشینم

من در جوابت با نگاهم می نویسم

یا با تو بر می خیزم و یا می نشینم

آنقدر در رویاها به دنبالت می یام تا اینکه در رویاهایت از پا نشینم

سرانجام عشق.....

وداع.........................

THE BEST A NEED MUST BEAUTIFUL THINGS IN THE WORLD CAN NOT BE SEE NOR EVERTOUCHED THEY MUST BE FELT WITH THE HEAR.

بهترین و زیبا ترین چیزها در جهان نه دیده می شود و نه حتی لمس میگردد

آنها را باید با دل حس کرد.

در این دنیا که انسان و زمانه در ستیز بوده و هستند

عجیب نیست آنی را که دوست نمی داری دوستت بدارد

و آنی را که دوست وی داری از تو بیزار باشد.

من به تو می اندیشم تو به دیگری و خدا می داند

که دیگری به کی فکر می کند.

این جدال سر نوشت است تا روزی که زمین ما را

فرو بلعد.

                                 حالا دلمرا غریبی می بینی در میان غم ها

فکر می کردم بریو منو تنها بذاری                                           

که این چنین بشینم برات کنم گریه و زاری

((به سرنوشت می اندیشم که چگونه تقدیر جدایی هاست))

یادته.....

یادته بهم گفتی دوستت دارم دیونه وار

یادته بهم گفتی شمع می شم تا بسوزم نبینم غمت رو

یادت باشه من هم می شم پروانه شمعت تا بسوزم در خیالت

((در انتطاره روزی که فقط و فقط مال من بشی))

گفتی......

گفتی اشک اندکی فکر کردم

 گفتم آن است که از چشم گردد جاری

گفتی غم اندکی فکر کردم

 گفتم آن است که دل را کند یاری

گفتی دوست اندکی فکر کردم

گفتم آن است هم دم و هم یاری

گفتی روزگار اندکی فکر کردم

گفتم آن است که ندارد با ما کاری

گفتی تنهایی اندکی فگر کردم

گفتم آن است آن زمان که کسی نکند تو را یاری

گفتی مرگ اندکی فکر کردم

گفتم آن است که ارز عزیزی می ماند یارد گاری

گفتی قاب عکس اندکی فکر کردم

گفتم آن است زندانی است بر روی دیواری

و آخر گفتی عشق و من هر چه فکر کردم

 گفتم ندانم چیست شاد بیماری باشد ساری

گفتی راستی ندانی عشق چیست؟

گفتم دانم ولی نمی خواهم کنم پروانه داری

گفتی یعنی نمی خواهی عاشق شوی

 گفتم چرا ولی نتوانم کنم این پروانه را خاکساری